Aangenomen.

Deze motie gaat over de wapenindustrie. Nederlandse bedrijven die wapens en militair materiaal maken, kunnen de vraag niet goed bijhouden. Daardoor worden spullen duurder.

Wat is het probleem?

Bedrijven durven hun fabrieken niet snel genoeg uit te breiden. Ze weten namelijk niet zeker of de overheid hun producten op lange termijn blijft afnemen. Die onzekerheid remt investeringen af.

Wat stelt de motie voor?

De motie vraagt de regering om twee soorten afspraken te gaan gebruiken:

• Langjarige contracten: afspraken waarbij de overheid voor meerdere jaren vooraf garandeert dat ze spullen blijft kopen. Dat geeft bedrijven zekerheid om te investeren.
• Special war facility contracts: speciale contracten waarmee Defensie ervoor betaalt dat fabrieken ook in vredestijd productiecapaciteit openhouden. Zo kan er bij een crisis snel opgeschaald worden.

De motie vraagt ook om dit het liefst samen met andere Europese landen te doen, en om de Kamer (het parlement) hierover steeds te informeren via een vast rapport, de "Stand van Defensie".

Wat zijn de gevolgen?

Als deze motie wordt aangenomen:

• De regering moet onderzoeken hoe deze contracten eruit kunnen zien en ze toepassen bij belangrijke aankopen.
• Bedrijven krijgen meer zekerheid, wat kan leiden tot meer productiecapaciteit en mogelijk meer banen.
• Het kan ook meer geld kosten, omdat de overheid zich voor langere tijd vastlegt, zelfs als de vraag later afneemt.

Als de motie wordt afgewezen, verandert er niets aan de huidige manier van inkopen. Het risico blijft dat de productiecapaciteit van de wapenindustrie achterblijft en prijzen verder stijgen.

Wie stelt dit voor?

De motie is ingediend door de Kamerleden Bolhuis en Van Lanschot, tijdens een overleg over de defensiebegroting voor 2027.