Aangenomen.

Dit is een motie: een officieel verzoek van twee Kamerleden (Oosterhuis en Stultiens) aan de regering. Een motie is geen wet, maar een oproep. De regering moet dan iets onderzoeken of doen, maar is daar niet wettelijk aan gebonden.

Waar gaat het over?

De motie gaat over de gevolgen van klimaatverandering voor de overheidsfinanciën. Dit jaar waren er in Nederland records voor hitte en droogte. Door de droogte stond het water in de Rijn zo laag dat schepen er moeilijk konden varen. Ook werd grond en water verzilt (zouter), wat boeren schade oplevert.

Wat is het probleem?

De Kamerleden vinden dat als de overheid niets doet tegen klimaatverandering, dat uiteindelijk hoge kosten met zich meebrengt. Die kosten komen dan terecht bij volgende generaties. Op dit moment wordt bij belangrijke besluiten niet goed in beeld gebracht wat klimaatbeleid oplevert, en ook niet wat het juist kost als de overheid niets doet.

Het CPB (Centraal Planbureau, dat economische berekeningen maakt voor de overheid) is al bezig met een project om te onderzoeken wat klimaatverandering en klimaatbeleid op lange termijn betekenen voor de overheidsfinanciën.

Wat wordt er gevraagd?

• De regering moet in gesprek gaan met het CPB en het PBL (Planbureau voor de Leefomgeving) over hoe de kosten van "niets doen" regelmatig duidelijk gemaakt kunnen worden, zodat dit meegenomen kan worden bij de klimaatbesluiten die elk voorjaar genomen worden.
• Zodra deze planbureaus de benodigde berekeningen klaar hebben, moet de regering deze kosten van "niets doen" ook echt gebruiken en meewegen bij het nemen van besluiten.

Wat zijn de gevolgen?

Als deze motie wordt aangenomen, gaat de regering in overleg met de planbureaus om deze informatie beschikbaar te maken. Op termijn kan dit betekenen dat bij toekomstige begrotingsbesluiten duidelijker wordt afgewogen wat het kost om niets te doen tegen klimaatverandering, naast de kosten van maatregelen zelf. Dit kan het makkelijker maken om klimaatbeleid te verantwoorden.

Als de motie wordt verworpen, verandert er voorlopig niets aan de manier waarop besluiten worden voorbereid. De kosten van niets doen blijven dan minder zichtbaar bij toekomstige afwegingen over klimaatbeleid.