Verworpen.

Waar gaat dit over?

Dit is een motie, een officieel verzoek van een Tweede Kamerlid aan de regering. Een motie is geen wet, maar een oproep: "doe dit, graag." Deze motie is ingediend door Kamerlid Vliegenthart en gaat over de nazorg voor slachtoffers van vrouwelijke genitale verminking (ook wel meisjesbesnijdenis genoemd).

Wat is het probleem?

Vrouwen en meisjes die vrouwelijke genitale verminking hebben ondergaan, kunnen daar hun hele leven lichamelijke en psychische klachten van houden. In het HagaZiekenhuis in Den Haag is er een speciaal spreekuur voor deze nazorg. Dat spreekuur werkt goed, omdat het medische kennis combineert met begrip voor de culturele achtergrond van de patiënten, onder andere door het inzetten van zogeheten sleutelpersonen (mensen die als vertrouwde schakel fungeren tussen de gemeenschap en de zorg).

Het probleem is dat dit succesvolle spreekuur alleen in Den Haag op deze manier bestaat. In andere delen van Nederland is zo'n aanpak nog niet overal beschikbaar.

Wat wil de motie bereiken?

• De regering moet samen met zorgverleners, GGD's, gemeenten en sleutelpersonen ervoor zorgen dat kennis over het succesvolle Haagse model wordt gedeeld met andere regio's.
• Het doel is dat er ook in andere regio's van Nederland vergelijkbare gespecialiseerde nazorgspreekuren komen.
• De regering moet de Tweede Kamer hierover informeren, uiterlijk vóór de Voorjaarsnota van 2027 (een jaarlijks financieel overzicht van de overheid).

Wat gebeurt er als de motie wordt aangenomen?

Als een meerderheid van de Tweede Kamer voor deze motie stemt, moet de regering aan de slag om kennis over dit zorgmodel te verspreiden en te werken aan meer van dit soort spreekuren in het land. Zo kunnen meer slachtoffers, waar ze ook wonen, toegang krijgen tot goede, cultuursensitieve nazorg. De regering moet de Kamer vóór de Voorjaarsnota 2027 laten weten hoe het daarmee staat.

Wat gebeurt er als de motie wordt afgewezen?

Als de motie wordt verworpen, is de regering niet verplicht om deze stappen te zetten. Het Haagse zorgmodel blijft dan mogelijk beperkt tot die ene regio, en slachtoffers elders hebben dan minder makkelijk toegang tot deze specifieke vorm van gespecialiseerde nazorg.